Zinat Naderi is 17 jaar oud. Ze heeft 2 zussen en 2 broers en woont in Dasht e Barchi nabij Kabul met haar familie. Ze zat in groep 8 op school toen de Taliban de macht overnam en ze thuis werd opgesloten.
Zinat heeft een goede familie die haar steunt. Haar vader werkt in een winkel en haar moeder had dankzij een alfabetiseringsklas ook leren lezen en schrijven. Binnen de familie wordt er geen onderscheid gemaakt tussen meisjes en jongens. De ouders geven iedereen evenveel aandacht en steun.
Zinat wou computerwetenschappen studeren aan de universiteit. Ze zegt dat de meeste meisjes in Afghanistan verpleegkunde studeerden, omdat ze dan beroepsmatig enkel met vrouwen werken waardoor de meisjes makkelijker de toelating kregen van hun families om deze studies aan te vatten. Maar Zinat wilde het tegenovergestelde, ze wou een vak studeren dat eerder voor jongens is.
“Mensen in Afghanistan denken dat vrouwen niet slim genoeg zijn om wetenschappen te studeren en ik wou hen laten zien dat ze ongelijk hadden”, sprak ze.
Meisjes kunnen dit wel en werken hard, maar ze krijgen helaas geen kansen. Zinat gelooft dat de Taliban weten dat vrouwen slim zijn en dat ze daarom hun opleiding en activiteiten beperken en verbieden. “De Taliban zijn bang voor vrouwen”, stelt ze.
Zinat spreekt goed Engels. Voor de komst van de Taliban volgde ze Engelse les in een privé school. In juli 2021 schreef ze zich in voor het TOFEL-examen. Het examen zou ze op 28 augustus afleggen, maar dat heeft helaas nooit plaatsgevonden.
Waar was je op de bewuste dag 15 augustus 2021?
“Ik was op school. We hadden wiskunde en waren bezig met het oplossen van een vraagstuk. De directeur kwam paniekerig de klas binnen en beval ons naar huis te gaan omdat de Taliban Kabul waren binnengedrongen. Het was een schok voor me, ik kon het niet geloven. Niemand kon het geloven. Seconden lang keken we elkaar aan tot de leraren opnieuw bevel gaven om ons zo snel mogelijk naar huis te begeven. Ik weet niet meer hoe ik de school heb verlaten of welke weg ik heb genomen. Overal waren mensen aan het rennen. Ik vergeet dit beeld nooit, die angst, die verwarring en die onzekerheid. We hadden niet eens afscheid genomen van elkaar.”
Weke impact had de komst van de Taliban toen op jouw leven en dat van je familie?
“Die eerste avond aan tafel zal ik nooit vergeten. Niemand zei iets en ik keek naar mijn vader. De bezorgdheid en angst waren duidelijk van zijn gezicht af te lezen. Hij vroeg mijn moeder om zijn Afghaanse kleren te zoeken want deze zou hij wellicht terug moeten dragen. Spijkerbroeken zouden verboden worden. Vanaf die dag durfden we niet meer naar buiten. Ik miste mijn vrienden heel erg, mijn school, mijn klasgenoten, mijn leraren. We hebben uren aan de telefoon gepraat, samen gehuild en daarna geprobeerd elkaar hoop te geven dat de Taliban niet lang meer zou overleven. Maar in ons hart wisten we dat het slechts een droom en een wens was.
Er volgde een donkere periode waarin niets me nog gelukkig kon maken. Ik wou op den duur zelfs niet meer praten met mijn vrienden of met mijn familie. Ik zat gewoon in een hoekje van de kamer en staarde voor me uit. Ik kon niet huilen noch lachen. De situatie werd alsmaar erger naarmate de tijd verstreek en de Taliban meer en meer beperkingen voor meisjes aankondigden en uitvoerden.”
Hoe ben je bij onze klassen terecht gekomen? En wat is het effect ervan? Vinden je ouders het goed?
“Het was in augustus 2022 dat een vriendin me belde dat er een kans was om te studeren en vroeg of ik wou meedoen. Ik zei uiteraard van ja, maar vroeg hoe het mogelijk is om les te volgen gezien de Taliban alle meisjesscholen gesloten hield. Ze vertelde dat deze lessen officieel beroepslessen zijn, maar dat ze in werkelijkheid gewoon onderwijzen.
Ik was zo blij en begon spontaan te huilen. Ik liep naar mijn moeder in de keuken en vertelde het haar. Eerst weigerde ze. Ze zei dat het gevaarlijk was, dat de Taliban erachter zal komen en ons allemaal zou vermoorden. Ik huilde en smeekte haar totdat ze zei dat ze het met vader zou bespreken. Tijdens het avondeten deelde mijn moeder het nieuws met mijn vader en vroeg hem wat hij ervan vond. Mijn vader zei in eerste instantie niets. Hij dacht diep na en keek me soms aan. Tot hij eindelijk zei: “Oké je kunt gaan, maar doe een zwarte hejab aan. Neem zo vaak mogelijk een andere weg naar school en probeer om niet telkens op hetzelfde tijdstip naar school te lopen. Zorg goed voor jezelf en praat met niemand. Je bent slim genoeg, je weet goed hoe de situatie is en hoe je voor jezelf moet zorgen. Maak je dromen waar en grijp deze kans, doe je best en studeer hard. Als vader wil ik je gelukkig zien.” Zijn stem stokte en tranen stonden in zijn ogen. Ik liep naar hem toe, omhelsde hem en huilde.
Op dat moment beloofde ik mezelf dat ik hard zou studeren en iemand zou zijn waar mijn ouders trots op zijn. Ik hou van ze en zal nooit iets doen wat hen verdrietig maakt. Mijn ouders zijn mijn grootste steun en toeverlaat.
De lessen startten in oktober. Ik kon het bijna niet geloven, maar het was echt. Ik zat terug in een klas met andere meisjes die nu mijn vriendinnen zijn. Ik heb lieve klasgenoten en lieve leraren. Iedereen is vriendelijk, iedereen steunt elkaar en geeft om elkaar. We zijn samen gelukkig, lachen samen en soms als we terugdenken en praten over de Taliban, beginnen we te huilen. Dan omhelzen we elkaar en geven we elkaar hoop dat we dit land zullen maken, dat we veranderingen zullen doorvoeren, dat we ervoor zullen zorgen dat onze ouders, leraren en landgenoten trots op ons zijn.
Ik vind de activiteiten op school heel leuk: de projecten, de onderzoeken, het groepswerk en de laatste culturele viering die we hadden. We genieten enorm. Wanneer ik op school ben, vergeet ik het leven van meisjes en vrouwen die niet naar school gaan. Ik voel me als een vrije vogel die vliegt en het hoogste punt wil bereiken. Ik ben Mothers for Peace zo dankbaar dat ze ons steunen en ons deze kans geven. Dat ze ons niet vergeten.”
Hoe zie je jouw toekomst?
“Natuurlijk is er met de aanwezigheid van de Taliban geen hoop voor de toekomst van de meisjes in Afghanistan. Maar iets in mijn hart zegt dat het niet zo zal blijven, de situatie zal veranderen. Er komen betere tijden aan. Ik doe mijn best, studeer hard, lees veel om mijn kennis te vergroten en ben erg betrokken bij schoolactiviteiten. Mijn examenpunten liggen altijd boven de 95 en ik had het geluk te slagen voor het schriftelijke en mondelinge examen om de online lessen Engels van de universiteit van Antwerpen te kunnen volgen. In september start deze cursus en ik kijk er heel erg naar uit.”
Razia Arefi: “Heel erg bedankt Zinat! Ik wens je het allerbeste en hoop je in de toekomst in een grote en invloedrijke positie te zien die grote veranderingen kan brengen in het leven van vrouwen. Je mag trots zijn op je ouders en jezelf.”