Zahra Mohammadi is 17 en heeft nog vier zussen en drie broers. De exacte leeftijd van haar zussen en broers kent ze niet, want hun verjaardagen hebben ze nooit gevierd. Zahra is wel de jongste van het gezin. De twee oudste zussen hebben niet gestudeerd en zijn gehuwd. Haar derde zus studeerde wel en had al haar bachelor gehaald aan de Shahid Rabbani Universiteit. Toen de Taliban aan de macht kwam was ze verder aan het studeren voor een master diploma maar deze studies heeft ze dan helaas moeten stilleggen. Haar ouders hebben haar toen overtuigd om te trouwen omdat het gerucht ging dat de Taliban ongehuwde jonge meisjes ronselde om met hun soldaten te trouwen. Haar vierde zus heeft ook noodgedwongen haar studies moeten staken en is gehuwd om dezelfde reden.
Geluksvogel?
Zahra is dus de geluksvogel die nog niet moest huwen en haar ouders steunen haar volledig om haar studies verder te zetten in Royesh School. Ze woont met haar ouders bij haar oudste broer die leerkracht fysica en wiskunde is in een privéschool. Haar jongste broer woont en werkt sinds een jaar in Iran om de familie financieel te ondersteunen.
Zahra zat in de 10e graad op school en slechts twee dagen voordat de Taliban Kabul binnenvielen had ze haar eindexamen afgelegd. “Ik was een hardwerkende student en haalde steeds topscores op mijn examens. Ik wou gynaecoloog worden om zwangere vrouwen te helpen. Ik had gezien hoe vrouwen afzien tijdens hun zwangerschap en wou de noden die ik zag invullen. Ik zag mezelf al in een wit uniform en hield van dat idee. Deze droom hielp me om steeds voluit voor m’n studies te gaan. Mijn ouders steunden me ook enorm eens ze zagen hoe gemotiveerd ik was.”
Sluiting scholen
“Nooit zal ik de dag vergeten waarop ik hoorde dat de scholen voor meisjes zouden sluiten. In eerste instantie geloofde ik het niet en vertrok ik toch naar school. Maar toen ik daar aankwam en een groot slot zag hangen aan de ingang van de school was het alsof iemand me van een 20-verdiepingen hoog gebouw duwde. Ik was in shock en kon niet meer functioneren. Ik zag en hoorde niets meer en m’n vrienden hebben me thuis gebracht.”
Haar moeder vertelde haar later dat ze gedurende een week niets deed. Ze zweeg, at niet meer en staarde naar de muur. Iedereen was bezorgd om haar maar ze hoorde niemand en reageerde op niets. Zelf weet ze hier niets meer van. Op een dag liet haar moeder haar een filmpje zien van op school en toen is ze uiteindelijk in hevige tranen uitgebarsten. Het was moeilijk te aanvaarden dat alles was veranderd en dat vrouwen de marginaliteit werden ingeduwd.
“Ik had zo hard mijn best gedaan, ik studeerde hard, ik had een droom. Ik zou een voorbeeld zijn voor mijn familie en wou dat mijn ouders trots op me waren. Al m’n dromen werden weggevaagd en de moed zonk me in de schoenen. Om eerlijk te zijn, dacht ik er soms zelfs aan om te trouwen en kinderen te baren en mijn dromen op te geven.”
Hoop
Maar sinds ze opnieuw naar school kan, voelt ze zich terug nuttig. Ze is blij en koestert opnieuw wat hoop dat ze op een dag toch nog haar dromen kan waarmaken. Ze gelooft dat God naar haar gebeden heeft geluisterd en haar een nieuwe kans gegeven heeft.
“Ik wil Moeders voor Vrede uit het diepst van mijn hart bedanken voor hun steun. Ik hoop dat jullie een goed en gezond leven mogen leiden en nooit moeten meemaken wat wij hier meemaken.”
Zahra houdt ook van naaien en maakt de meeste van haar kleren en die van haar moeder zelf. Ze volgde naailes gedurende twee maanden voor de komst van de Taliban en merkte dat ze dit heel graag deed. Ze heeft enkele van haar kledingstukken die ze zelf maakte kunnen tentoonstellen op school.
Bezoek Taliban
Zahra heeft één slechte herinnering aan haar tijd op Royesh School: “Op een dag kwam een delegatie van de Taliban onze school bezoeken. Zoals jullie weten, volgen wij zogezegd officieel Islamleer terwijl we officieus andere vakken onderwezen krijgen. Maar dat weet de Taliban niet. Ze waren kwaad op sommige meisjes omdat ze fel gekleurde kledij droegen, ook al bedekten ze het hele lichaam. De meisjes moesten de klas verlaten en werden gedurende een week verbannen van school. Ze zeiden dat ze zeer toegeeflijk waren voor ons, dat ze ons toelieten om naar school te komen om de Islam leer te volgen. Dat we dankbaar moesten zijn dat ze dit toelieten in plaats van ons te verplichten om thuis te blijven, te trouwen, kinderen te krijgen en in dienst te staan van onze man. We werden verplicht om een zwarte hejab te dragen die ons lichaam volledig bedekt want dit is hoe een Moslim vrouw zich moet kleden. Ik was zo bang op dat moment. Ik had schrik dat ze ons allemaal zouden verbieden om naar school te komen en dat we opnieuw zouden worden opgesloten thuis. Sindsdien draag ik altijd een zwarte hejab. Ik wil hen geen reden geven om onze klassen stop te zetten.”
Dankbaar
Gelukkig heeft ze veel meer mooie herinneringen aan haar tijd op school. Ze geniet ervan om onder vriendinnen te zijn, om te studeren en te luisteren naar de leerkrachten. De activiteit met de tentoonstelling vond ze ook heel fijn, het was goed georganiseerd en was een aangename verstrooiing voor de studentes.
“Ik blijf zeer dankbaar voor de kansen die ik krijg. Ik zou enkel nog willen vragen of jullie de klasjes kunnen uitbreiden. Ik ken heel wat meisjes die afzien door de beperkingen die ons worden opgelegd, die zich verloren voelen en geen hoop meer koesteren. Ik zou jullie willen vragen om ook hen te helpen en hen een kans te geven om te studeren en toekomstperspectief te bieden.”